Muhtemelen yaşıtı çoğu bebek bunun iki katı yiyordur her öğün. Ama bizimki küçük miktarlarda tatmayı tercih ediyor daha çok. Bir süredir bütün yiyecekleri önüne koymak yerine, tabağını kendime yakın tutup, önündekini bitirdikçe parça parça veriyorum. Böylece sıkılıp tamamını etrafa saçmamış oluyor. İlk zamanlar yiyeceklerle doya doya oyun oynamasını, dokularını hissetmesini, tatlarını öğrenmesini istiyordum ve ne kadar yediğini de dert etmediğim için her şeyi tepsisine koyuyordum. İlk aylar bol bol oynadı, mıncıkladı, arada tadına baktı, çoğunu attı. Sonraları canı hangisini isterse onu yemeye başladı. Onuncu ayla birlikte baş ve işaret parmaklarını kullanarak kıskaç hareketi yapabilmeye başlayınca, daha etkin bir şekilde yemeye ve atmaya başladı. Önünde çok kalabalık olmasından özellikle sıkıldığını hissedince, aylardır oynamasına izin vermiş olmanın rahatlığıyla, küçük parçalar verme yöntemine geçtim ve işe yaradığını gördüm.
Bir gün severek yediği bir şeyi ertesi gün gördüğü anda yere atabiliyor. Ya da günlerce attığı bir şeyi, başka bir gün severek yiyebiliyor. Denemekten vazgeçmemek gerekiyor. Mesela Deniz normal omleti genellikle atıyor. Ancak yumurtayla kiş ya da aşağıdaki tart gibi değişik şeyler yapınca yiyor.
Meyveler zaten her daim favorisi:)
 |
| Deniz'in kahvaltısı |
 |
bittiiiii
Tarihe ikinci notumuz da aşağıdaki ciddi pasaport fotomuz:) Mart başı gideceğimiz İtalya gezisi için pasaport işlemlerine, yeni yıl zammı gelmeden başlayalım dedik. "Nasıl olur? Çok uğraşır mıyız?" derken, Deniz bizi utandırdı ve makineye, ışıklara şaşkın şaşkın baltıktan sonra aşağıdaki pozu verdi.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder